وقتي که تنهاي تنها مي شوي ؛

وقتي که دوستانت ، آنها که نيازمند ياريشان هستي  ، درست در حساس ترين نقطه رهايت مي کنند ؛

وقتي که در دست همانان که پشتوانه و پشتگرمي محسوبشان مي کردي ، خنجري مي بيني ؛

وقتي زير سنگي که به استواري اش سوگند مي خوردي و تکيه گاهش مي شمردي ، ماري خفته مي بيني که در تکان حادثه از خواب جهيده است ؛

وقتي که امواج امتحان ، خاشاک دوستي هاي سطحي را مي ربايد و لجن متعفن خودخواهي و منفعت طلبي را عريان مي سازد ؛

وقتي که هيچ تکيه گاهي برايت نمي ماند و هيچ دستي خالصانه به دوستي گشاده نمي گردد ؛

يک ملجا و اميد و پناهگاه مي ماند که هيچ حادثه اي نمي تواند او را از تو بگيرد .

او حتي در مقابل بدي هاي تو خوبي مي آورد و روي زشتي هاي تو پرده ي اغماض مي افکند .

اگر بداني که محبت و اشتياق او به تو چقدر است بند بند تنت از هم مي گسلد ...

حتماً دانسته اي او کيست...

پس چرا در انتها به او برسي ؛ از او آغاز کن !!!

بيش و پيش از همه خدا را دوست بگير...